Aadha Satya Play Reharshal

Somnath Khanal

सेनामा लामो समय सेवा गरेका आफ्ना श्रीमान्लाई अवकाशपछि तिनै सहकर्मी सेनाहरूद्वारा बेपत्ता पारिएको बताइरहेकी ती महिला समाजलाई प्रश्न गर्न चाहन्थिन् कि कस्तो हुनुपर्छ उनले आफ्ना श्रीमान् नभेटिउन्जेलसम्म लगाउने सिन्दूरको रङ ।

‘हामी तपाईंको जीवन भोगाइका कथामा नाटक गर्न चाहन्छौं । यो नाटकमा तपाईंको छोरोको भूमिका कसले गरिदिए हुन्थ्योजस्तो लागेको छ आमा ?

‘यो दारीवाला छोरोले खेलिदिए हुन्थ्यो नानी ! यस्तै रूपको थियो, नाच्दै गाउँदै हिँड्थ्यो ।’ बूढीआमैले मलाई नै इंगित गर्दा मैले टेकेको जमिन एकपटक काँपेको थियो । बर्दिया जिल्लाको भुरीगाउँमा त्यस बखत कुनै भूकम्प वा परकम्प आएको/गएको थिएन बरु करिब साठीजनाले भरिएको त्यो कोठामा समुद्री तुफानपछिको सन्नाटाजस्तो शून्यता व्याप्त थियो । म उभिएँ, सँगै कम्पन पनि महसुस गरिरहेँ ।

दसवर्षे द्वन्द्वकालमा बेपत्ता पारिएका नागरिकका आफन्तजन र केही सरोकारवाला रैथानेले भरिएको त्यो कोठामा मण्डला थिएटरको हाम्रो टोलीले चौतारी नाटक मञ्चन गर्दै थियो । नाटकको विधागत नियमअनुसार दर्शकमध्येको कसैले सुनाएको कथालाई मञ्चमा भएका चार कलाकारले डिट्ठो नबिराई सुनेर कथानाटक बनाएर देखाउनुपर्ने थियो । कथावाचकलाई पात्र छनोट गर्ने छुट थियो र त्यही छुट अवसरमा मैले मुख्य पात्रको भूमिका गर्ने ‘बेमौसमको मौका’ पाएको थिएँ ।

द्वन्द्वमा छोरो गुमाएकी एक स्थानीय वृद्धा वेतको ‘हट सिट’मा बसेर आफ्नो व्यथा सुनाउँदै थिइन् र उनलाई सावधानीपूर्वक पगेर्दै थिइन् हाम्री सहकर्मी आकांक्षा कार्की । कलाकार दीर्घामा मसँगै बसेका राजन खतिवडा, विजया कार्की र इँगिहोपो कोइँच सुनुवार निर्विघ्नतापूर्वक कथा सुनिरहेका थिए । म घाँटीसम्म भरिएको आफ्नो आँसुलाई आँखामा आउन नदिने दृढ संकल्पमा थिएँ । दर्शकपट्टि बसेर कथा सुनिरहेका अरू थुप्रैजनामाथि कुनै नियम लादिएको थिएन । फलस्वरूप उनीहरू आँसुका सहस्र धारा बगाइरहेका थिए ।

वृद्धाले राज्यद्वारा बेपत्ता पारिएको आफ्नो छोरोको भूमिका गर्न मलाई छान्नुपूर्व नै म अत्तालिइसकेको थिएँ । कारण सोही स्थानको चोकमा अघिल्लो साँझ नाटक ‘आधा सत्य’को मञ्चन सकिएपछि अन्र्तवार्ता गर्न खोज्दा तिनै वृद्धाले मलाई झम्टिएकी थिइन् र रुँदै सोधेकी थिइन्, ‘पत्थरको मुटु भएका यी मान्छेहरूलाई किन देखाउँछौ हँ हाम्रा दुख्खको नाटक ? ’ त्यसपछि करिब पचहत्तर वर्षीया ती वृद्धाले पातलो धोतीले छोपिएको आफ्नो छाती देखाउँदै भनेकी थिइन्, ‘जति दुख्नु छ त्यो त यहाँ दुख्छ । यिनेरुले केइ बुझ्दैनन् ।’

Read more...

Happy Dashai Cover Image

In the occasion of Bada Dashain 2071, Mandala Theatre Nepal wishes all of its friends and audiences- a very Happy Bijaya Dashami. We would wish for all of yours good health, happiness and prosperity. We do not have currently any shows in our theatre at the moment. But we will definitely perform new plays after Dashain. We will see you then.

Mandala Team participating in the Theatre Festival

A recent production of Mandala Theatre, Bokshi Ko Ghar (House of a Witch) is going to be performed in Metta Festival in Mumbai, India. This play is written and directed by Sulakshyan Bharati and was performed solo by Ms. Sarita Giri during a month long show at Mandala Theatre recently.

Mr. Bharati and Ms. Giri along with Narendra (Dipal) Baral are going to Mumbai on September 22, 2016 to participate in the festival and to perform this play.

Mandala Theatre Nepal wishes all the very best to these people for their participation and performance in the festival representing our theatre. You will make Mandala Theatre proud!

Latest News

THEATRE LAB 6 : Application Open
Wednesday, 01 November 2017
Poster for Theatre Lab Mandala Theatre-Nepal announces for the form distribution of THEATRE LAB 6, a...
article thumbnailMandala is a group of young, enthusiastic, dedicated and diverse theatre workers....
More inrecent news  

Subscribe Us

 

Coming Soon

poster of the drama school for 2018

Scroll to top